بر اساس اعلام اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی ایلام، نرخ بیکاری زنان استان به حدود ۱۹ درصدرسیده؛ چهار واحد درصد بالاتر از میانگین کشوری.

این آمار در استانی قابل تأمل‌تر می‌شود که زنان آن در حوزه‌های مختلف علمی، اجتماعی، مدیریتی و اقتصادی توانمندی خود را نشان داده‌اند؛ از حضور چهره‌هایی مانند سارا فلاحی، نماینده دو دوره مجلس، تا مهندسین و پزشکان و مدیران کل و اساتید دانشگاه و صدها زن هنرمندی که در گلیم نقش‌برجسته و دیگر صنایع‌دستی فعالیت می‌کنند؛ به‌طوری که طبق اعلام میراث فرهنگی، بیش از ۹۰ درصد فعالان صنایع‌دستی استان را بانوان تشکیل می‌دهند.

وقتی چنین سرمایه انسانی و چنین ظرفیت‌هایی وجود دارد، چرا باید سهم زنان ایلامی از فرصت‌های شغلی همچنان تا این اندازه محدود باشد؟

به نظر شما مشکل اصلی اشتغال زنان در ایلام چیست؛ کمبود فرصت شغلی، ضعف حمایت و تسهیلات، نبود بازار فروش، نگاه‌های سنتی یا ضعف برنامه‌ریزی مدیران؟ اگر فقط قرار باشد یک مورد را انتخاب کنید، کدام است؟